verbfirst conjugation
attonō
attonō (present infinitive attonāre, perfect active attonuī, supine attonitum)
Classical[ˈat.tɔ.noː]Ecclesiastical[ˈat.to.no]
Meaning
- transitiveto strike with lightning
- transitiveto distract
- transitiveto stun, stupefy, fascinate
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Attonitus · Stupens
Attonitus, thunderstruck, denotes a momentary, stupens (ταφεῖν) a petrified, a lasting condition. Curt. viii. 2, 3. Attoniti, et stupentibus similes. Flor. ii. 12. (vi. 31.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | attonō | attonābam | attonābō | attonuī | attonueram | attonuerō |
| 2nd sg. | attonās | attonābās | attonābis | attonuistī | attonuerās | attonueris |
| 3rd sg. | attonat | attonābat | attonābit | attonuit | attonuerat | attonuerit |
| 1st pl. | attonāmus | attonābāmus | attonābimus | attonuimus | attonuerāmus | attonuerimus |
| 2nd pl. | attonātis | attonābātis | attonābitis | attonuistis | attonuerātis | attonueritis |
| 3rd pl. | attonant | attonābant | attonābunt | attonuērunt attonuēre | attonuerant | attonuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | attonem | attonārem | attonuerim | attonuissem |
| 2nd sg. | attonēs | attonārēs | attonuerīs | attonuissēs |
| 3rd sg. | attonet | attonāret | attonuerit | attonuisset |
| 1st pl. | attonēmus | attonārēmus | attonuerīmus | attonuissēmus |
| 2nd pl. | attonētis | attonārētis | attonuerītis | attonuissētis |
| 3rd pl. | attonent | attonārent | attonuerint | attonuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | attonor | attonābar | attonābor |
| 2nd sg. | attonāris attonāre | attonābāris attonābāre | attonāberis attonābere |
| 3rd sg. | attonātur | attonābātur | attonābitur |
| 1st pl. | attonāmur | attonābāmur | attonābimur |
| 2nd pl. | attonāminī | attonābāminī | attonābiminī |
| 3rd pl. | attonantur | attonābantur | attonābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | attoner | attonārer |
| 2nd sg. | attonēris attonēre | attonārēris attonārēre |
| 3rd sg. | attonētur | attonārētur |
| 1st pl. | attonēmur | attonārēmur |
| 2nd pl. | attonēminī | attonārēminī |
| 3rd pl. | attonentur | attonārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | attonā | attonāre |
| pres. 2nd pl. | attonāte | attonāminī |
| fut. 2nd sg. | attonātō | attonātor |
| fut. 3rd sg. | attonātō | attonātor |
| fut. 2nd pl. | attonātōte | — |
| fut. 3rd pl. | attonantō | attonantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | attonāre | attonārī |
| perfect infinitive | attonuisse | attonitum esse |
| future infinitive | attonitūrum esse | attonitum īrī |
| present participle | attonāns | — |
| perfect participle | — | attonitus attonita, attonitā, attonitae, attonitam, attonitārum, attonitās, attonite, attonitī, attonitīs, attonitō, attonitōrum, attonitōs |
| future participle | attonitūrus attonitūra, attonitūrā, attonitūrae, attonitūram, attonitūrārum, attonitūrās, attonitūre, attonitūrī, attonitūrīs, attonitūrō, attonitūrōrum, attonitūrōs, attonitūrum | attonandus attonanda, attonandā, attonandae, attonandam, attonandārum, attonandās, attonande, attonandīs, attonandōrum, attonandōs |
gerundattonandī, attonandō, attonandumsupineattonitum, attonitū
at-tŏno (better than adt-), ŭi, ĭtum, 1, v. a.,
I. to thunder at; hence, to stun, stupefy (a poet. word of the Aug. per.; most frequent as P. a.; syn.: percello, perturbo, terreo): altitudo attonat, Maecen. ap. Sen. Ep. 19:
quis furor vestras attonuit mentes! Ov. M. 3, 532; id. H. 4, 50.—Hence, attŏnĭtus (adt-), a, um, P. a., thundered at; hence trop. as in Gr. ἐμβροντηθείς, ἐμβρόντητος. A. Thunderstruck, stunned, terrified, stupefied, astonished, amazed, confounded:
attonitus est stupefactus. Nam proprie attonitus dicitur, cui casus vicini fulminis et sonitus tonitruum dant stuporem, Serv. ad Verg. A. 3, 172: quo fragore edito concidunt homines, exanimantur, quidam vero vivi stupent, et in totum sibi excidunt, quos vocamus attonitos, quorum mentes sonus ille caelestis loco pepulit, Sen. Q. N. 2, 27: aures, Curt. 8, 4, 2; Petr. 101: talibus attonitus visis ac voce deorum, Verg. A. 3, 172: attonitus tanto miserarum turbine rerum, Ov. M. 7, 614; 4, 802; 8, 777; 9, 409 and 574; 11, 127; 8, 681 al.: alii novitate ac miraculo attoniti, Liv 1, 47; 2, 12; 5, 46; 3, 68 fin.; 7, 36; 30, 30; 39, 15; 44, 10: subitae rei miraculo attoniti, Tac. H. 4, 49; so id. ib. 2, 42; 3, 13. —With de: mentis de lodice parandā Attonitae, crazed, bewildered about getting a bed-blanket, Juv. 7, 67.—Also without an abl.: Attonitae manibusque uterum celare volenti, Ov M. 2, 463: mater ... Attonitae diu similis fuit, id. ib. 5, 510; 6, 600; 12, 498: ut integris corporibus attoniti conciderent, Liv. 10, 29: attoniti vultus, Tac. H. 1, 40: circumspectare inter se attoniti, id. ib. 2, 29: attonitis etiam victoribus, id. ib. 4, 72: attonitā magis quam quietā contione, id. A. 1, 39: attonitis jam omnibus, Suet. Caes. 28; id. Claud. 38; id. Dom. 17: attonitos habes oculos, Vulg. Job, 15, 12; ib. Prov 16, 30.—Poet., with gen.: attonitus serpentis equus, Sil. 6, 231.—Also poet. transf. to inanimate things: neque enim ante dehiscent Attonitae magna ora domūs, Verg. A. 6, 53 (but acc. to Serv. in an act. sense, syn. with attonitos facientes, stupendae, stunning, terrifying, as pallida senectus, etc.): mensa, Val. Fl. 1, 45: arces, Sil. 4, 7 Drak.: quorundam persuasiones, Plin. 29, 1, 8, § 28. —B. Seized with inspiration, smitten with prophetic fury, inspired, frantic:
attonitae Baccho matres, Verg. A. 7, 580: Bacchus attonitae tribuit vexilla catervae, Stat. S. 5, 1, 116: Vates, * Hor. C. 3, 19, 14.—* Adv.: attŏnĭtē, frantically, etc.: Britannia hodieque eum attonite celebrat etc., Plin. 30, 1, 4, § 13 (Jan, attonita).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
attonō (adt-) uī, itus, āre,
to thunder at, stun, terrify: mentes, O.: Attonitus est committi potuisse nefas, O.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinattonō
Proto-Indo-European *sten-? Proto-Indo-European *(s)tenh₂- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *(s)tonh₂éyeti Proto-Italic *tonaō Latin tono Latin attonō From ad- + tono.