LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

attonō

attonō (present infinitive attonāre, perfect active attonuī, supine attonitum)
Classical[ˈat.tɔ.noː]Ecclesiastical[ˈat.to.no]

Meaning

  1. transitiveto strike with lightning
  2. transitiveto distract
  3. transitiveto stun, stupefy, fascinate

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Attonitus · Stupens

Attonitus, thunderstruck, denotes a momentary, stupens (ταφεῖν) a petrified, a lasting condition. Curt. viii. 2, 3. Attoniti, et stupentibus similes. Flor. ii. 12. (vi. 31.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.attonōattonābamattonābōattonuīattonueramattonuerō
2nd sg.attonāsattonābāsattonābisattonuistīattonuerāsattonueris
3rd sg.attonatattonābatattonābitattonuitattonueratattonuerit
1st pl.attonāmusattonābāmusattonābimusattonuimusattonuerāmusattonuerimus
2nd pl.attonātisattonābātisattonābitisattonuistisattonuerātisattonueritis
3rd pl.attonantattonābantattonābuntattonuērunt
attonuēre
attonuerantattonuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.attonemattonāremattonuerimattonuissem
2nd sg.attonēsattonārēsattonuerīsattonuissēs
3rd sg.attonetattonāretattonueritattonuisset
1st pl.attonēmusattonārēmusattonuerīmusattonuissēmus
2nd pl.attonētisattonārētisattonuerītisattonuissētis
3rd pl.attonentattonārentattonuerintattonuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.attonorattonābarattonābor
2nd sg.attonāris
attonāre
attonābāris
attonābāre
attonāberis
attonābere
3rd sg.attonāturattonābāturattonābitur
1st pl.attonāmurattonābāmurattonābimur
2nd pl.attonāminīattonābāminīattonābiminī
3rd pl.attonanturattonābanturattonābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.attonerattonārer
2nd sg.attonēris
attonēre
attonārēris
attonārēre
3rd sg.attonēturattonārētur
1st pl.attonēmurattonārēmur
2nd pl.attonēminīattonārēminī
3rd pl.attonenturattonārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.attonāattonāre
pres. 2nd pl.attonāteattonāminī
fut. 2nd sg.attonātōattonātor
fut. 3rd sg.attonātōattonātor
fut. 2nd pl.attonātōte—
fut. 3rd pl.attonantōattonantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveattonāreattonārī
perfect infinitiveattonuisseattonitum esse
future infinitiveattonitūrum esseattonitum īrī
present participleattonāns—
perfect participle—attonitus
attonita, attonitā, attonitae, attonitam, attonitārum, attonitās, attonite, attonitī, attonitīs, attonitō, attonitōrum, attonitōs
future participleattonitūrus
attonitūra, attonitūrā, attonitūrae, attonitūram, attonitūrārum, attonitūrās, attonitūre, attonitūrī, attonitūrīs, attonitūrō, attonitūrōrum, attonitūrōs, attonitūrum
attonandus
attonanda, attonandā, attonandae, attonandam, attonandārum, attonandās, attonande, attonandīs, attonandōrum, attonandōs
gerundattonandī, attonandō, attonandumsupineattonitum, attonitū

at-tŏno (better than adt-), ŭi, ĭtum, 1, v. a.,
I. to thunder at; hence, to stun, stupefy (a poet. word of the Aug. per.; most frequent as P. a.; syn.: percello, perturbo, terreo): altitudo attonat, Maecen. ap. Sen. Ep. 19: quis furor vestras attonuit mentes! Ov. M. 3, 532; id. H. 4, 50.—Hence, attŏnĭtus (adt-), a, um, P. a., thundered at; hence trop. as in Gr. ἐμβροντηθείς, ἐμβρόντητος.
A. Thunderstruck, stunned, terrified, stupefied, astonished, amazed, confounded: attonitus est stupefactus. Nam proprie attonitus dicitur, cui casus vicini fulminis et sonitus tonitruum dant stuporem, Serv. ad Verg. A. 3, 172: quo fragore edito concidunt homines, exanimantur, quidam vero vivi stupent, et in totum sibi excidunt, quos vocamus attonitos, quorum mentes sonus ille caelestis loco pepulit, Sen. Q. N. 2, 27: aures, Curt. 8, 4, 2; Petr. 101: talibus attonitus visis ac voce deorum, Verg. A. 3, 172: attonitus tanto miserarum turbine rerum, Ov. M. 7, 614; 4, 802; 8, 777; 9, 409 and 574; 11, 127; 8, 681 al.: alii novitate ac miraculo attoniti, Liv 1, 47; 2, 12; 5, 46; 3, 68 fin.; 7, 36; 30, 30; 39, 15; 44, 10: subitae rei miraculo attoniti, Tac. H. 4, 49; so id. ib. 2, 42; 3, 13. —With de: mentis de lodice parandā Attonitae, crazed, bewildered about getting a bed-blanket, Juv. 7, 67.—Also without an abl.: Attonitae manibusque uterum celare volenti, Ov M. 2, 463: mater ... Attonitae diu similis fuit, id. ib. 5, 510; 6, 600; 12, 498: ut integris corporibus attoniti conciderent, Liv. 10, 29: attoniti vultus, Tac. H. 1, 40: circumspectare inter se attoniti, id. ib. 2, 29: attonitis etiam victoribus, id. ib. 4, 72: attonitā magis quam quietā contione, id. A. 1, 39: attonitis jam omnibus, Suet. Caes. 28; id. Claud. 38; id. Dom. 17: attonitos habes oculos, Vulg. Job, 15, 12; ib. Prov 16, 30.—Poet., with gen.: attonitus serpentis equus, Sil. 6, 231.—Also poet. transf. to inanimate things: neque enim ante dehiscent Attonitae magna ora domūs, Verg. A. 6, 53 (but acc. to Serv. in an act. sense, syn. with attonitos facientes, stupendae, stunning, terrifying, as pallida senectus, etc.): mensa, Val. Fl. 1, 45: arces, Sil. 4, 7 Drak.: quorundam persuasiones, Plin. 29, 1, 8, § 28. —
B. Seized with inspiration, smitten with prophetic fury, inspired, frantic: attonitae Baccho matres, Verg. A. 7, 580: Bacchus attonitae tribuit vexilla catervae, Stat. S. 5, 1, 116: Vates, * Hor. C. 3, 19, 14.—* Adv.: attŏnĭtē, frantically, etc.: Britannia hodieque eum attonite celebrat etc., Plin. 30, 1, 4, § 13 (Jan, attonita).

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinattonō

Proto-Indo-European *sten-? Proto-Indo-European *(s)tenh₂- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *(s)tonh₂éyeti Proto-Italic *tonaō Latin tono Latin attonō From ad- + tono.

Quick answers

What does attonō mean in Latin?
attonō, a verb, means “to strike with lightning; to distract; to stun, stupefy, fascinate”.
What are the principal parts of attonō?
attonō, attonāre, attonuī, attonitum (first conjugation).
How do you pronounce attonō?
In classical Latin, [ˈat.tɔ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈat.to.no].
Where does attonō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin attonō.