noun · masculinefourth declension
attonitus
attonitus m (genitive attonitūs)
Classical[atˈtɔ.nɪ.tʊs]Ecclesiastical[atˈtɔː.ni.tus]
Meaning
- masculineexaltation, enthusiasm, excitement
Latīnē defined in Latin in our graded readers
stupēns, percussusattonitus -a -um — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 18 and IVLIANVS II: Imperium, ch. 2
stupōre perculsusattonitus -a -um — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 15
tonitrū quasi percussusattonitus -a -um — in Epistulae, ch. 17
stupēns, quasi fulmine tāctusattonitus -a -um — in Metamorphoses I, ch. 23
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | attonitus | attonitūs |
| genitive | attonitūs | attonituum |
| dative | attonituī | attonitibus |
| accusative | attonitum | attonitūs |
| ablative | attonitū | attonitibus |
| vocative | attonitus | attonitūs |
attŏnĭtus (adt-), a, um, v. attono, P. a.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
attonitus (adt-) adj.
P. of attono, thunderstruck, stunned, astounded: magna pars, struck with terror, L.: animi, V.: talibus visis, V.: turbine rerum, O.: miraculo, L.: domus, awe-struck, V.: voltūs, Ta. — Inspired, frenzied: Baccho matres, V.: vates, H.—Frantic, demented: Proetides, O.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinattonitus
Proto-Indo-European *sten-? Proto-Indo-European *(s)tenh₂- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *(s)tonh₂éyeti Proto-Italic *tonaō Latin tono Latin attonō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin attonitus From attonō + -tus (forming action nouns).