verbfirst conjugation
attitulō
attitulō (present infinitive attitulāre, perfect active attitulāvī, supine attitulātum)
Classical[atˈtɪ.tʊ.ɫoː]Ecclesiastical[atˈtiː.tu.lo]
Meaning
- to name, entitle
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | attitulō | attitulābam | attitulābō | attitulāvī | attitulāveram | attitulāverō attitulārō |
| 2nd sg. | attitulās | attitulābās | attitulābis | attitulāvistī attitulāstī | attitulāverās attitulārās | attitulāveris |
| 3rd sg. | attitulat | attitulābat | attitulābit | attitulāvit | attitulāverat attitulārat | attitulāverit attitulārit |
| 1st pl. | attitulāmus | attitulābāmus | attitulābimus | attitulāvimus | attitulāverāmus | attitulāverimus attitulārimus |
| 2nd pl. | attitulātis | attitulābātis | attitulābitis | attitulāvistis attitulāstis | attitulāverātis attitulārātis | attitulāveritis attitulāritis |
| 3rd pl. | attitulant | attitulābant | attitulābunt | attitulāvērunt attitulāvēre, attitulārunt | attitulāverant attitulārant | attitulāverint attitulārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | attitulem | attitulārem | attitulāverim attitulārim | attitulāvissem attitulāssem |
| 2nd sg. | attitulēs | attitulārēs | attitulāverīs | attitulāvissēs attitulāssēs |
| 3rd sg. | attitulet | attitulāret | attitulāverit attitulārit | attitulāvisset attitulāsset |
| 1st pl. | attitulēmus | attitulārēmus | attitulāverīmus attitulārīmus | attitulāvissēmus attitulāssēmus |
| 2nd pl. | attitulētis | attitulārētis | attitulāverītis attitulārītis | attitulāvissētis attitulāssētis |
| 3rd pl. | attitulent | attitulārent | attitulāverint attitulārint | attitulāvissent attitulāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | attitulor | attitulābar | attitulābor |
| 2nd sg. | attitulāris attitulāre | attitulābāris attitulābāre | attitulāberis attitulābere |
| 3rd sg. | attitulātur | attitulābātur | attitulābitur |
| 1st pl. | attitulāmur | attitulābāmur | attitulābimur |
| 2nd pl. | attitulāminī | attitulābāminī | attitulābiminī |
| 3rd pl. | attitulantur | attitulābantur | attitulābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | attituler | attitulārer |
| 2nd sg. | attitulēris attitulēre | attitulārēris attitulārēre |
| 3rd sg. | attitulētur | attitulārētur |
| 1st pl. | attitulēmur | attitulārēmur |
| 2nd pl. | attitulēminī | attitulārēminī |
| 3rd pl. | attitulentur | attitulārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | attitulā | attitulāre |
| pres. 2nd pl. | attitulāte | attitulāminī |
| fut. 2nd sg. | attitulātō | attitulātor |
| fut. 3rd sg. | attitulātō | attitulātor |
| fut. 2nd pl. | attitulātōte | — |
| fut. 3rd pl. | attitulantō | attitulantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | attitulāre | attitulārī |
| perfect infinitive | attitulāvisse attitulāsse | attitulātum esse |
| future infinitive | attitulātūrum esse | attitulātum īrī |
| present participle | attitulāns | — |
| perfect participle | — | attitulātus attitulāta, attitulātā, attitulātae, attitulātam, attitulātārum, attitulātās, attitulātī, attitulātōrum, attitulātōs |
| future participle | attitulātūrus attitulātūra, attitulātūrā, attitulātūrae, attitulātūram, attitulātūrārum, attitulātūrās, attitulātūre, attitulātūrī, attitulātūrīs, attitulātūrō, attitulātūrōrum, attitulātūrōs, attitulātūrum | attitulandus attitulanda, attitulandā, attitulandae, attitulandam, attitulandārum, attitulandās, attitulande, attitulandīs, attitulandōrum, attitulandōs |
gerundattitulandī, attitulandō, attitulandumsupineattitulātum, attitulātū
at-tĭtŭlo (adt-), āre, v. a.,
I. to name, entitle, Rufin. Orig.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinattitulō
Latin titulus Latin titulō Latin attitulō From ad- + titulō (“entitle”).