noun · masculinethird declension
asser
asser m (genitive asseris)
Classical[ˈas.sɛr]Ecclesiastical[ˈas.ser]
Meaning
- masculinebeam, pole, stake, plank, particularly the poles supporting a lectica, a Roman litter
- Medieval Latinmasculineshaft, arrows
Garba asseris constat ex triginta peciis.
The sheaf of arrows is formed from thirty pieces.c. 1300, Tractatus de Ponderibus et Mensuris:
Latīnē defined in Latin in our graded readers
tignum, lignum longumasser -eris (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 14
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | asser asserculum | asserēs assercula |
| genitive | asseris asserculī | asserum asserculōrum |
| dative | asserī asserculō | asseribus asserculīs |
| accusative | asserem asserculum | asserēs assercula |
| ablative | assere asserculō | asseribus asserculīs |
| vocative | asser asserculum | asserēs assercula |
asser, ĕris, m. from 2. assero, quod admoveantur haereantque parietibus, Perot.; so agger from aggero.
I. A beam, pole, stake, post, Vitr. 7, 3: Co. Sunt asseres? St. Sunt pol, Plaut. Aul. 2, 6, 8:
asseres pedum XII., cuspidibus praefixi in terră defigebantur, Caes. B. C. 2, 2; Liv. 44, 5; 30, 10; 38, 5; Tac. H. 4, 30; * Vulg. Eccli. 29, 29 al.—III. A lath, Vitr. 4, 2.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
asser eris, m
ad + 2 sero, a stake, post: cuspidibus praefixi, Cs.: longi, L.
Origins
From Proto-Indo-European *h₂eḱs- (“axis”), the same root of assis, axis.