noun · masculinethird declension
assentātor
assentātor m (genitive assentātōris, feminine assentātrīx)
Classical[as.sɛnˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[as.senˈtaː.tor]
Meaning
- yes man
- flatterer, toady
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | assentātor | assentātōrēs adsentātōrēs |
| genitive | assentātōris adsentātōris | assentātōrum adsentātōrum |
| dative | assentātōrī adsentātōrī | assentātōribus adsentātōribus |
| accusative | assentātōrem adsentātōrem | assentātōrēs adsentātōrēs |
| ablative | assentātōre adsentātōre | assentātōribus adsentātōribus |
| vocative | assentātor | assentātōrēs adsentātōrēs |
assentātor (ads-), ōris, m. assentor,
I. one who assents flatteringly, a flatterer (most freq. in Cic.).
I. Lit.:
semper auget adsentator id, quod is, cujus ad voluntatem loquitur, vult esse magnum, Cic. Lael. 26, 98: ita fit, ut is adsentatoribus patefaciat aures suas maxime, qui ipse sibi adsentetur et se maxime ipse delectet, id. ib. 26, 97; id. Off. 1, 14, 42; 1, 26, 91; 2, 18, 63; id. Caecin. 5, 14: Adsentatores jubet ad lucrum ire poëta Dives agris, * Hor. A. P. 420.—II. Trop.:
non auctor, sed adsentator mali, one who connives at, Tert. adv. Herm. 10.Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin assentātor From assentor + -tor.