LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

assentātiō

assentātiō f (genitive assentātiōnis)
Classical[as.sɛnˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[as.senˈtat.t͡si.o]

Meaning

  1. assent
  2. flattery, adulation

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Assentiri · Assentari · Blandiri · Adulari

1. Assentiri means to assent from conviction, in opp. to dissentire; but assentari, to express assent, whether from conviction or from hypocrisy, in opp. to adversari. Vell. P. ii. 48. Cic. Rosc. Am. 16, 99. Plaut. Most. i. 3, 100. Amph. ii. 2, 70. 2. Assentari denotes the flattery which shuns contradicting a person, like θωπεύειν; blandiri (μέλδειν), that which says what is agreeable to another, like ἀρεσκεύειν; adulari (from δοῦλος), that which would please at the expense of self-degradation, like κολακεύειν. The assentans, as a flatterer, would, by surrendering his right to an independent opinion; the blandiens, by complaisance and visible signs of affection; the adulans, by self-degradation, and signs of an unworthy subserviency, gain the favor of another. Assentatio, or the art of the assenter, has its origin in cowardice or weakness; blanditiæ, or fair-speaking, in the endeavor to be amiable, and, at worst, in self-interest; adulatio, or flattery, and servility, κολακεία, in a degrading, slavish, spaniel-like spirit. Sen. Ir. iii. 8. Magis adhuc proderunt submissi et humani et dulces, non tamen usque in adulationem; nam iracundos nimia assentatio offendit. Erit certe amicus . . . . cui non magis tutum erat blandiri quam maledicere. And ii. 28. Sæpe adulatio, dum blanditur, offendit. (ii. 174.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeassentātiōassentātiōnēs
adsentātiōnēs
genitiveassentātiōnis
adsentātiōnis
assentātiōnum
adsentātiōnum
dativeassentātiōnī
adsentātiōnī
assentātiōnibus
adsentātiōnibus
accusativeassentātiōnem
adsentātiōnem
assentātiōnēs
adsentātiōnēs
ablativeassentātiōne
adsentātiōne
assentātiōnibus
adsentātiōnibus
vocativeassentātiōassentātiōnēs
adsentātiōnēs

assentātĭo (ads-), ōnis, f. assentor.
I. A flattering assent, flattery, adulation: istaec illum perdidit adsentatio, Plaut. Bacch. 3, 3, 7: nullam in amicitiis pestem esse majorem quam adulationem, blanditiam, adsentationem, Cic. Lael. 25, 94: adsentationes, blanditiae et pejor odio amoris simulatio, Plin. Pan. 85: Graeci diuturnā servitute ad nimiam adsentationem eruditi, Cic. ad Q. Fr. 1, 1, 5: se blanditiis et adsentationibus in Asinii consuetudinem penitus immersit, id. Clu. 13: inflatus adsentationibus, Liv. 24, 6 al.—
II. Rarely in a good sense, approbation, assent, Vell. 2, 128: ad neutram partem adsentationem flectere, Petr. 17.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin assentātiō From assentor + -tiō.

Quick answers

What does assentātiō mean in Latin?
assentātiō, a noun, means “assent; flattery, adulation”.
What is the genitive of assentātiō?
The genitive singular is assentātiōnis. assentātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce assentātiō?
In classical Latin, [as.sɛnˈtaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [as.senˈtat.t͡si.o].