noun · masculinefourth declension
assēnsus
assēnsus m (genitive assēnsūs)
Classical[asˈsẽː.sʊs]Ecclesiastical[asˈsɛn.sus]
Meaning
- agreement, assent, approval
- poeticecho
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | assēnsus | assēnsūs |
| genitive | assēnsūs | assēnsuum adsēnsuum |
| dative | assēnsuī adsēnsuī | assēnsibus adsēnsibus |
| accusative | assēnsum adsēnsum | assēnsūs |
| ablative | assēnsū adsēnsū | assēnsibus adsēnsibus |
| vocative | assēnsus | assēnsūs |
assensus (ads-), a, um, Part. of assentior.
assensus (ads-), ūs, m. assentior,
I. an agreement, assent, approval, approbation.
I. In gen.:
adsensu omnium dicere, Cic. N. D. 2, 2, 4: volgi adsensu et populari approbatione, id. Brut. 49, 185: omnium adsensu, Liv. 5, 9; 8, 5; 8, 4 fin.; cf. id. 3, 72: adsensu senatūs, Plin. Pan. 71: adsensum consequi agendo, id. Ep. 7, 6, 13; so Tac. A. 14, 12; 15, 22; Suet. Aug. 68; id. Tib. 45 et saep.—In the plur.: dicta Jovis pars voce probant; alii partes assensibus implent, Ov. M. 1, 245; 8, 604: hinc ingentes exciri adsensus, Tac. Or. 10 fin.—Also joyful, loud assent: exposuit cum ingenti adsensu, Liv. 27, 51.—II. Esp.
A. In philos. lang., like assensio, an assent to the reality of sensible appearances:
concedam illum ipsum sapientem ... retenturum adsensum, nec umquam ulli viso adsensurum, nisi, etc., Cic. Ac. 2, 18, 57: tollendus adsensus est, id. ib. 2, 18, 59; 2, 18, 33 fin.; id. Fin. 3, 9, 31 al.—B. Poet., an echo:
Et vox adsensu nemorum ingeminata remugit, Verg. G. 3, 45: Aereaque adsensu conspirant cornua rauco, id. A. 7, 615; Claud. VI. Cons. Hon. 615.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinassēnsus
Proto-Indo-European *sent-der. Proto-Italic *sentiō Latin sentiō Latin assentior Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin assēnsus From assentior + -tus (forming action nouns).