adjectivefirst/second-declension adjective
armentārius1
armentārius (feminine armentāria, neuter armentārium)
Classical[ar.mɛnˈtaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ar.menˈtaː.ri.us]
Meaning
- adjectiverelationallivestock
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | arcuārius | arcuāria | arcuārium |
| genitive | arcuāriī | arcuāriae | arcuāriī |
| dative | arcuāriō | arcuāriae | arcuāriō |
| accusative | arcuārium | arcuāriam | arcuārium |
| ablative | arcuāriō | arcuāriā | arcuāriō |
| vocative | arcuārie | arcuāria | arcuārium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | arcuāriī | arcuāriae | arcuāria |
| genitive | arcuāriōrum | arcuāriārum | arcuāriōrum |
| dative | arcuāriīs | arcuāriīs | arcuāriīs |
| accusative | arcuāriōs | arcuāriās | arcuāria |
| ablative | arcuāriīs | arcuāriīs | arcuāriīs |
| vocative | arcuāriī | arcuāriae | arcuāria |
armentārĭus, a, um, adj. id.,
I. pertaining to a herd of cattle:
morbi, Sol. 11: equiso, App. M. 7.—Hence, II. Subst.: armentārĭus, ii, m.
A. A herdsman, neat-herd, * Lucr. 6, 1252; Varr. R. R. 2, 5, 18:
omnia secum Armentarius Afer agit, Verg. G. 3, 344: armentarius ego sum, * Vulg. Amos, 7, 14.—B. A surname of the emperor Galerius Maximianus, whose ancestors were shepherds, Aur. Vict. Ep. 40.
Origins
Proto-Indo-European *-yósder. Proto-Italic *-āzios Latin -ārius Latin armentārius From armentum (“herd, livestock, cattle”) + -ārius (suffix forming relational adjectives and agent nouns).