noun · masculinesecond declension
architectus
architectus m (genitive architectī, feminine architecta)
Classical[ar.kʰɪˈtɛk.tʊs]Ecclesiastical[ar.kiˈtɛk.tus]
Meaning
- masculinearchitect, master builder
- masculinedesigner, inventor, author
In the readers how our graded readers gloss it
architect, builder
architectus -ī (m) — in De Bello Gallico II and De Bello Gallico III
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | architectus | architectī architectōrēs |
| genitive | architectī architectōris | architectōrum |
| dative | architectō architectōrī | architectīs architectōribus |
| accusative | architectum architectōrem | architectōs architectōrēs |
| ablative | architectō architectōre | architectīs architectōribus |
| vocative | architecte | architectī architectōrēs |
archĭtectus, i, m., = ἀρχιτέκτων (the usual form, while † archĭtecton, ŏnis, is rare).
I. Form architectus.
A. A master-builder, architect:
fabri architectique, Plaut. Mil. 3, 3, 45: Philo architectus, Cic. de Or. 1, 14, 62; so id. Fam. 9, 2; Vitr. 1, 1; Plin. 34, 14, 42, § 148; Vulg. Eccli. 38, 28; ib. Isa. 3, 3; ib. 2 Macc. 2, 30: ut sapiens architectus, ib. 1 Cor. 3, 10 al.—B. Trop., an inventor, deviser, contriver, author, maker:
bene factis Juppiter architectus, Plaut. Am. prol. 45 ( = auctor atque opifex, Lambin.): inventor veritatis et quasi architectus beatae vitae Epicurus, Cic. Fin. 1, 10, 32 (cf. id. ib. 2, 16, 52: architectari voluptates): princeps atque architectus sceleris, id. Clu. 22: Stoici architecti paene verborum, id. Brut. 31, 118.—Hence, archĭtecta, ae, f., a female architect: natura architecta vis, Plin. 10, 71, 91, § 196.—II. Form architecton.
A. A master-builder, architect, etc.:
nam sibi laudavisse hasce ait architectonem, Nescio quem, esse aedificatas has sane bene, Plaut. Most. 3, 2, 73; Sen. Ep. 90; Sol. 32 fin.—B. Trop., a master in cunning, a crafty man:
me quoque dolis jam superat architectonem, Plaut. Poen. 5, 2, 150.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
architectus ī, m
, ἀρχιτέκτων, a masterbuilder, architect.—Meton., an inventor, deviser, contriver, author, maker: legis: sceleris.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂er-der.?
- Proto-Indo-European*h₂ergʰ-der.?
- Ancient Greek ἄρχω(árkhō)
- Ancient Greek ἀρχι-(arkhi-)
- Proto-Indo-European*teḱ-
- Proto-Indo-European*tetḱ-
- Proto-Indo-European*tétḱō
- Proto-Hellenic*téktōn
- Ancient Greek τέκτων(téktōn)
- Latinarchitectus
Ancient Greek ἀρχιτέκτων (arkhitéktōn)bor. Latin architectus Borrowed from Ancient Greek ἀρχιτέκτων (arkhitéktōn).
Descendants
- Catalanarquitecte
- Frencharchitecte
- Italianarchitetto
- Occitanarquitècte
- Portuguesearquiteto
- Romanianarhitect
- Spanisharquitecto
- Friulianarchitet
- Galicianarquitecto
- Neapolitanarchetettofrom Italian architetto