LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

aptō

aptō (present infinitive aptāre, perfect active aptāvī, supine aptātum)
Classical[ˈap.toː]Ecclesiastical[ˈap.to]

Meaning

  1. to fasten, fit, apply, adjust
  2. to adapt, accommodate, fit
  3. to make ready, prepare

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.aptōaptābamaptābōaptāvīaptāveramaptāverō
aptārō
2nd sg.aptāsaptābāsaptābisaptāvistī
aptāstī
aptāverās
aptārās
aptāveris
3rd sg.aptataptābataptābitaptāvitaptāverat
aptārat
aptāverit
aptārit
1st pl.aptāmusaptābāmusaptābimusaptāvimusaptāverāmusaptāverimus
aptārimus
2nd pl.aptātisaptābātisaptābitisaptāvistis
aptāstis
aptāverātis
aptārātis
aptāveritis
aptāritis
3rd pl.aptantaptābantaptābuntaptāvērunt
aptāvēre, aptārunt
aptāverant
aptārant
aptāverint
aptārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.aptemaptāremaptāverim
aptārim
aptāvissem
aptāssem
2nd sg.aptēsaptārēsaptāverīsaptāvissēs
aptāssēs
3rd sg.aptetaptāretaptāverit
aptārit
aptāvisset
aptāsset
1st pl.aptēmusaptārēmusaptāverīmus
aptārīmus
aptāvissēmus
aptāssēmus
2nd pl.aptētisaptārētisaptāverītis
aptārītis
aptāvissētis
aptāssētis
3rd pl.aptentaptārentaptāverint
aptārint
aptāvissent
aptāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.aptoraptābaraptābor
2nd sg.aptāris
aptāre
aptābāris
aptābāre
aptāberis
aptābere
3rd sg.aptāturaptābāturaptābitur
1st pl.aptāmuraptābāmuraptābimur
2nd pl.aptāminīaptābāminīaptābiminī
3rd pl.aptanturaptābanturaptābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.apteraptārer
2nd sg.aptēris
aptēre
aptārēris
aptārēre
3rd sg.aptēturaptārētur
1st pl.aptēmuraptārēmur
2nd pl.aptēminīaptārēminī
3rd pl.aptenturaptārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.aptāaptāre
pres. 2nd pl.aptāteaptāminī
fut. 2nd sg.aptātōaptātor
fut. 3rd sg.aptātōaptātor
fut. 2nd pl.aptātōte—
fut. 3rd pl.aptantōaptantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaptāreaptārī
perfect infinitiveaptāvisse
aptāsse
aptātum esse
future infinitiveaptātūrum esseaptātum īrī
present participleaptāns—
perfect participle—aptātus
aptāta, aptātā, aptātae, aptātam, aptātārum, aptātās, aptātī, aptātōrum, aptātōs
future participleaptātūrus
aptātūra, aptātūrā, aptātūrae, aptātūram, aptātūrārum, aptātūrās, aptātūre, aptātūrī, aptātūrīs, aptātūrō, aptātūrōrum, aptātūrōs, aptātūrum
aptandus
aptanda, aptandā, aptandae, aptandam, aptandārum, aptandās, aptande, aptandīs, aptandōrum, aptandōs
gerundaptandī, aptandō, aptandumsupineaptātum, aptātū

apto, āvi, ātum, 1,
I. v. freq. [apo], to fit, adapt, accommodate, apply, put on, adjust, etc. (cf. accommodo); absol., with dat. or less freq. with ad (in Cic. only once, as P. a.).
I. Lit.
a. Absol.: aptat cristas telaque, Verg. A. 11, 8: arma aptare, Liv. 5, 49, 3: remos, Curt. 9, 9, 12: tabulam, Col. 12, 56, 2: jubas, Sil. 5, 166: armamenta, vela, Quint. 10, 7, 23.—
b. With dat.: aliquid umeris, Verg. A. 9, 364: arma corpori, Liv. 44, 34, 8: vincula collo, Ov. M. 10, 381: claves foribus, Mart. 9, 47: sagittas nervo, Verg. A. 10, 131: dexteris enses, Hor. Epod. 7, 2: tela flagello, Verg. A. 7, 731: os cucurbitulae corpori, Cels. 2, 11: anulum sibi, Sen. Ben. 3, 25, 1: digito (anulum), Suet. Tib. 73.—
II. Trop.
a. With the access. idea of fitting: bella citharae modis, Hor. C. 2, 12, 4; cf. id. Ep. 1, 3, 13.—And with ad: sed usum nec ad commoditatem ferendi nec ad ipsius munitionis firmamentum aptaverunt, Liv. 33, 5, 5: ad transeundum omnia aptaverant, Curt. 7, 8, 8: ad militares remus aptatur manus, i. e. is taken in hand by the soldiers, Sen. Agam. 425.—
b. Without the access. idea of fitting, to prepare, get ready, furnish, put in order; constr. absol., with dat. or ad.
(a). Absol.: aptate convivium, Pomp. ap. Non. p. 234, 30: idonea bello, Hor. S. 2, 2, 111.—
(b). With dat.: arma pugnae, Liv. 22, 5; cf.: aptat se pugnae, Verg. A. 10, 588; and, animos aptent armis, id. ib. 10, 259.—
(g). With ad: Aptat et armiferas miles ad arma manus, Ov. Am. 1, 13, 14: ad pugnam classem, Liv. 22, 5: ad primum se velut aspectum orationis aptare, Quint. 10, 2, 16.—Hence,
c. With abl. of that with which something is fitted, furnished, provided: oppidi partes testudinibus et musculis, Auct. B. Alex. 1: biremes remigio, Verg. A. 8, 80: classem velis, id. ib. 3, 472; so, pinum armamentis, Ov. M. 11, 456: ut quisque se aptaverat armis, had fitted himself with arms, i. e. for battle, Liv. 9, 31.—Hence, aptātus, a, um, P. a., pr., fitted for something; thus, suitable, fit, appropriate, accommodated to (syn.: aptus, accommodatus): hoc verbum est ad id aptatum, quod ante dixerat, * Cic. de Or. 3, 40, 162: ad popularem delectationem, Quint. 2, 10, 11; so Sen. Contr. 6 al.: omnia rei aptata, id. Ep. 59.

Origins

From aptus (“suitable, fitting”) + -ō, or from apiō (“to fasten”) + -tō.

Descendants
  • Italianattare
  • Italianriattare
  • Portugueseatar
  • Portugueseaptar
  • Spanishatar
  • Spanishaptar
  • Asturianatar
  • Galicianatar

Quick answers

What does aptō mean in Latin?
aptō, a verb, means “to fasten, fit, apply, adjust; to adapt, accommodate, fit; to make ready, prepare”.
What are the principal parts of aptō?
aptō, aptāre, aptāvī, aptātum (first conjugation).
How do you pronounce aptō?
In classical Latin, [ˈap.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈap.to].