LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

appropriātiō

appropriātiō f (genitive appropriātiōnis)
Classical[ap.prɔ.priˈaː.ti.oː]Ecclesiastical[ap.pro.priˈat.t͡si.o]

Meaning

  1. making one's own, appropriation

Declension

declension
formsingularplural
nominativeappropriātiōappropriātiōnēs
genitiveappropriātiōnisappropriātiōnum
dativeappropriātiōnīappropriātiōnibus
accusativeappropriātiōnemappropriātiōnēs
ablativeappropriātiōneappropriātiōnibus
vocativeappropriātiōappropriātiōnēs

apprō^prĭātĭo (adp-), ōnis, f. approprio,
I. a making one's own, appropriation: ciborum (i. e. converting into blood, etc.), Cael. Aur. Tard. 2, 13.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin appropriātiō From appropriō + -tiō.

Descendants
  • Catalanapropiació
  • Frenchappropriation
  • Italianappropriazione
  • Portugueseapropriação
  • Romanianapropriație
  • Spanishapropiación
  • Galicianapropiación
  • Malteseapproprjazzjonifrom Italian appropriazione

Quick answers

What does appropriātiō mean in Latin?
appropriātiō, a noun, means “making one's own, appropriation”.
What is the genitive of appropriātiō?
The genitive singular is appropriātiōnis. appropriātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce appropriātiō?
In classical Latin, [ap.prɔ.priˈaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ap.pro.priˈat.t͡si.o].