LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

ānxius1

ānxius (feminine ānxia, neuter ānxium, comparative magis ānxius, superlative maximē ānxius)
Classical[ˈaːŋk.si.ʊs]Ecclesiastical[ˈaŋk.si.us]

Meaning

  1. adjectiveafeared, anxious, troubled, uneasy

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sollicitus, cūrā pressus
anxius -a -um — in Epistulae, ch. 9

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeānxiusānxiaānxium
genitiveānxiīānxiaeānxiī
dativeānxiōānxiaeānxiō
accusativeānxiumānxiamānxium
ablativeānxiōānxiāānxiō
vocativeānxieānxiaānxium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeānxiīānxiaeānxia
genitiveānxiōrumānxiārumānxiōrum
dativeānxiīsānxiīsānxiīs
accusativeānxiōsānxiāsānxia
ablativeānxiīsānxiīsānxiīs
vocativeānxiīānxiaeānxia

anxĭus, a, um, adj. v. ango,
I. distressed, solicitous, uneasy, troubled, anxious (as a permanent state of mind).
I. Lit.: neque omnes anxii, qui anguntur aliquando, nec qui anxii semper anguntur, Cic. Tusc. 4, 12, 27; cf.: anxietas and angor.—But frequently momentary' anxiae aegritudines et acerbae, Cic. Tusc. 4, 15, 34: anxio animo aut sollicito esse, id. Fin. 2, 17, 55: spiritus anxius, Vulg. Bar. 3, 1: senes morosi et anxii, Cic. Sen. 18, 65: Oratio pauperis, cum anxius fuerit, Vulg. Psa. 101, 1: anxius curis, Ov. M. 9, 275: mentes, * Hor. C. 3, 21, 17: anxius angor, Lucr. 3, 993; 6, 1158: anxium habere aliquem, to bring one into trouble, to make anxious or solicitous, Auct. B. Afr. 71; Tac. A. 2, 65.—With gen. animi or mentis: animi anxius, Sall. J. 55, 4 Cort., where Dietsch reads animo, and Gerl. omits it altogether: anxius mentis, Albin. 1, 398 (for this gen. v. animus, II. B. 1.).—The object on account of which one is anxious or solicitous is put,
(a). In abl.: gloriā ejus, Liv. 25, 40: omine adverso, Suet. Vit. 8: venturis, Luc. 7, 20.—
(b). In gen. (diff. from the preced. gen. animi and mentis): inopiae, Liv. 21, 48: furti (i. e. ne furtum fiat), Ov. M. 1, 623: vitae, id. H. 20, 198: securitatis, Plin. 15, 18, 20, § 74: potentiae, Tac. A. 4, 12: sui, id. H. 3, 38; in acc. vicem, Liv. 8, 35.—
(g). With de: de famā ingenii, Quint. 11, 1, 50: de successore, Suet. Calig. 19: de instantibus curis, Curt. 3, 2; with pro, Plin. Ep. 4, 21.—
(d). With ad: ad eventum alicujus rei, Luc. 8, 592.—(ε) With in and abl.: noli anxius esse in divitiis, Vulg. Eccli. 5, 10.—(ζ) With ne and an: anxius, ne bellum oriatur, Sall. J. 6, 6: anxius, an obsequium senatūs an studia plebis reperiret, Tac. A. 14, 13.—
II. Transf.
A. In an act. sense, that makes anxious, troubles, awakens solicitude, troublesome: curae, Liv. 1, 56 (cf.: anxius curis, Ov. M. 9, 275): timor, Verg. A. 9, 89: accessu propter aculeos anxio, Plin. 12, 8, 18, § 33.—
B. Prepared with anxious care: elegantia orationis neque morosa neque anxia, Gell. 15, 7, 3; cf. anxietas, II.—Hence, adv.: anxĭē, anxiously, with anxiety (not in Cic.): aliquid ferre, Sall. J. 82, 3: auguria quaerere, Plin. 11, 52, 114, § 273: certare, Suet. Ner. 23: aliquam prosequi, Justin. 1, 4: loqui, Gell. 20, 1: anxie doctus, Macr. S. 5, 18; 7, 7.—Comp.: anxius, Gargil. Mart. p. 395 Mai; and formed by magis: magis anxie, Sall. ad Caes. Ord. Re Publ. 2 fin.

Origins

From angō.

adjectivefirst/second-declension adjective
ānxius2
ānxius (feminine ānxia, neuter ānxium)
Classical[ˈaːŋk.si.ʊs]Ecclesiastical[ˈaŋk.si.us]

Meaning

  1. adjectiveunshorn
    anxia non mansit, sed corpore pulchra benignoShe did not stay unshorn, but beautiful from a benign body she bore her light liths, hair to be sought on any spot.c. 300, Epitaphium Alliae Potestatis, versus 22–23 – Philologus 73, p. 275

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeānxiusānxiaānxium
genitiveānxiīānxiaeānxiī
dativeānxiōānxiaeānxiō
accusativeānxiumānxiamānxium
ablativeānxiōānxiāānxiō
vocativeānxieānxiaānxium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeānxiīānxiaeānxia
genitiveānxiōrumānxiārumānxiōrum
dativeānxiīsānxiīsānxiīs
accusativeānxiōsānxiāsānxia
ablativeānxiīsānxiīsānxiīs
vocativeānxiīānxiaeānxia

Origins

Borrowed from Ancient Greek ἄξοος (áxoos, “unwrought, unshorn”) from ξέω (xéō, “to shear”), confused with ἄξιος (áxios, “valuable, worthy”) and through a nasal excrescence with the Latin ānxius.

Quick answers

What does ānxius mean in Latin?
ānxius, a adjective, means “afeared, anxious, troubled, uneasy”.
How do you pronounce ānxius?
In classical Latin, [ˈaːŋk.si.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈaŋk.si.us].