adjectivefirst/second-declension adjective
ānxius1
ānxius (feminine ānxia, neuter ānxium, comparative magis ānxius, superlative maximē ānxius)
Classical[ˈaːŋk.si.ʊs]Ecclesiastical[ˈaŋk.si.us]
Meaning
- adjectiveafeared, anxious, troubled, uneasy
Latīnē defined in Latin in our graded readers
sollicitus, cūrā pressusanxius -a -um — in Epistulae, ch. 9
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ānxius | ānxia | ānxium |
| genitive | ānxiī | ānxiae | ānxiī |
| dative | ānxiō | ānxiae | ānxiō |
| accusative | ānxium | ānxiam | ānxium |
| ablative | ānxiō | ānxiā | ānxiō |
| vocative | ānxie | ānxia | ānxium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ānxiī | ānxiae | ānxia |
| genitive | ānxiōrum | ānxiārum | ānxiōrum |
| dative | ānxiīs | ānxiīs | ānxiīs |
| accusative | ānxiōs | ānxiās | ānxia |
| ablative | ānxiīs | ānxiīs | ānxiīs |
| vocative | ānxiī | ānxiae | ānxia |
anxĭus, a, um, adj. v. ango,
I. distressed, solicitous, uneasy, troubled, anxious (as a permanent state of mind).
I. Lit.:
neque omnes anxii, qui anguntur aliquando, nec qui anxii semper anguntur, Cic. Tusc. 4, 12, 27; cf.: anxietas and angor.—But frequently momentary' anxiae aegritudines et acerbae, Cic. Tusc. 4, 15, 34: anxio animo aut sollicito esse, id. Fin. 2, 17, 55: spiritus anxius, Vulg. Bar. 3, 1: senes morosi et anxii, Cic. Sen. 18, 65: Oratio pauperis, cum anxius fuerit, Vulg. Psa. 101, 1: anxius curis, Ov. M. 9, 275: mentes, * Hor. C. 3, 21, 17: anxius angor, Lucr. 3, 993; 6, 1158: anxium habere aliquem, to bring one into trouble, to make anxious or solicitous, Auct. B. Afr. 71; Tac. A. 2, 65.—With gen. animi or mentis: animi anxius, Sall. J. 55, 4 Cort., where Dietsch reads animo, and Gerl. omits it altogether: anxius mentis, Albin. 1, 398 (for this gen. v. animus, II. B. 1.).—The object on account of which one is anxious or solicitous is put, (b). In gen. (diff. from the preced. gen. animi and mentis):
inopiae, Liv. 21, 48: furti (i. e. ne furtum fiat), Ov. M. 1, 623: vitae, id. H. 20, 198: securitatis, Plin. 15, 18, 20, § 74: potentiae, Tac. A. 4, 12: sui, id. H. 3, 38; in acc. vicem, Liv. 8, 35.—(g). With de:
de famā ingenii, Quint. 11, 1, 50: de successore, Suet. Calig. 19: de instantibus curis, Curt. 3, 2; with pro, Plin. Ep. 4, 21.—(d). With ad:
ad eventum alicujus rei, Luc. 8, 592.—(ε) With in and abl.: noli anxius esse in divitiis, Vulg. Eccli. 5, 10.—(ζ) With ne and an: anxius, ne bellum oriatur, Sall. J. 6, 6: anxius, an obsequium senatūs an studia plebis reperiret, Tac. A. 14, 13.—II. Transf.
A. In an act. sense, that makes anxious, troubles, awakens solicitude, troublesome:
curae, Liv. 1, 56 (cf.: anxius curis, Ov. M. 9, 275): timor, Verg. A. 9, 89: accessu propter aculeos anxio, Plin. 12, 8, 18, § 33.—B. Prepared with anxious care:
elegantia orationis neque morosa neque anxia, Gell. 15, 7, 3; cf. anxietas, II.—Hence, adv.: anxĭē, anxiously, with anxiety (not in Cic.): aliquid ferre, Sall. J. 82, 3: auguria quaerere, Plin. 11, 52, 114, § 273: certare, Suet. Ner. 23: aliquam prosequi, Justin. 1, 4: loqui, Gell. 20, 1: anxie doctus, Macr. S. 5, 18; 7, 7.—Comp.: anxius, Gargil. Mart. p. 395 Mai; and formed by magis: magis anxie, Sall. ad Caes. Ord. Re Publ. 2 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ānxius adj.
ANG-, of a state or mood, anxious, troubled, solicitous: nec, qui anxii, semper anguntur: mentes, H.: suam vicem, magis quam eius, L.: animi, S.: animo, S.: erga Seianum, Ta.: de curis, Cu.: pro regno, O.: inopiā, L.: furti, O.: ne bellum oriatur, S.—Causing anxiety, troublesome, afflicting: aegritudines: curae, L.: timor, V. —Prudent, cautious: et anxius et intentus agere, Ta.
Origins
From angō.