noun · femininefirst declension
anemōnē
anemōnē f (genitive anemōnēs)
Classical[a.nɛˈmoː.neː]Ecclesiastical[a.neˈmɔː.ne]
Meaning
- windflower, anemone
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | anemōnē | anemōnae |
| genitive | anemōnēs | anemōnārum |
| dative | anemōnae | anemōnīs |
| accusative | anemōnēn | anemōnās |
| ablative | anemōnē | anemōnīs |
| vocative | anemōnē | anemōnae |
ănĕmōnē, ēs, f., = ἀνεμώνη,
I. anemone, i. e. wind-flower, Plin. 21, 11, 38, § 65; 21, 23, 94, § 164 (in the latter pass. Pliny says it was so called because it opened its flowers only when the wind blew; it grows most abundantly in Alpine districts of warmer regions).
Origins
From Ancient Greek ἀνεμώνη (anemṓnē). Pliny says it was so called because the flowers opened only when the wind blew.
Descendants
- Englishanemone
- Frenchanémone
- Italiananemone
- Normananémône