noun · femininethird declension
allectātiō
allectātiō f (genitive allectātiōnis)
Classical[al.lɛkˈta.ti.ɔ]Ecclesiastical[al.lekˈtat.t͡si.o]
Meaning
- enticement, allure
c. 95 CE, Quintilianus, Institutio oratoria 1.10.32
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | allectātiō | allectātiōnēs |
| genitive | allectātiōnis | allectātiōnum |
| dative | allectātiōnī | allectātiōnibus |
| accusative | allectātiōnem | allectātiōnēs |
| ablative | allectātiōne | allectātiōnibus |
| vocative | allectātiō | allectātiōnēs |
allectātĭo (adl-), ōnis, f. allecto,
I. an enticing, alluring: Chrysippus nutricum illi quae adhibetur infantibus adlectationi suum carmen (a nursery song) adsignat, Quint. 1, 10, 32 Halm (Ruhnk. proposed lallationi; cf. Spald. ad h. l.).
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin allectātiō From allectō + -tiō.
Descendants
- Englishallectation