LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

allectātiō

allectātiō f (genitive allectātiōnis)
Classical[al.lɛkˈta.ti.ɔ]Ecclesiastical[al.lekˈtat.t͡si.o]

Meaning

  1. enticement, allure
    c. 95 CE, Quintilianus, Institutio oratoria 1.10.32

Declension

declension
formsingularplural
nominativeallectātiōallectātiōnēs
genitiveallectātiōnisallectātiōnum
dativeallectātiōnīallectātiōnibus
accusativeallectātiōnemallectātiōnēs
ablativeallectātiōneallectātiōnibus
vocativeallectātiōallectātiōnēs

allectātĭo (adl-), ōnis, f. allecto,
I. an enticing, alluring: Chrysippus nutricum illi quae adhibetur infantibus adlectationi suum carmen (a nursery song) adsignat, Quint. 1, 10, 32 Halm (Ruhnk. proposed lallationi; cf. Spald. ad h. l.).

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin allectātiō From allectō + -tiō.

Descendants
  • Englishallectation

Quick answers

What does allectātiō mean in Latin?
allectātiō, a noun, means “enticement, allure”.
What is the genitive of allectātiō?
The genitive singular is allectātiōnis. allectātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce allectātiō?
In classical Latin, [al.lɛkˈta.ti.ɔ]; in ecclesiastical (church) Latin, [al.lekˈtat.t͡si.o].