noun · neutersecond declension
alembīcum
alembīcum n (genitive alembīcī)
Classical[a.ɫɛmˈbiː.kũː]Ecclesiastical[a.lemˈbiː.kum]
Meaning
- alembic, still
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | alembīcum | alembīca |
| genitive | alembīcī | alembīcōrum |
| dative | alembīcō | alembīcīs |
| accusative | alembīcum | alembīca alembīcōs |
| ablative | alembīcō | alembīcīs |
| vocative | alembīcum alembīce | alembīca |
Origins
Ancient Greek ἄμβιξ (ámbix)bor. Arabic الْإِنْبِيق (al-ʔinbīq)der. Latin alembicum Derived from Arabic الْإِنْبِيق (al-ʔinbīq).
Descendants
- Italianalambicco
- Italianlambicco
- Italianlimbicco
- Frenchalambicfrom Old French alambic
- Englishlambicfrom Old French alambic
- Frenchlambicfrom Old French alambic
- Englishalembicfrom Old French alambic
- Romanianalambicfrom Old French alambic
- Dutchalambiekfrom Middle Dutch alembijc
- Sicilianalammicu