adjectivefirst/second-declension adjective
Afrānius1
Afrānius (feminine Afrānia, neuter Afrānium)
Classical[aˈfraː.ni.ʊs]Ecclesiastical[aˈfraː.ni.us]
Meaning
- adjectiveof or pertaining to the gens Afrania.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Afrānius | Afrānia | Afrānium |
| genitive | Afrāniī | Afrāniae | Afrāniī |
| dative | Afrāniō | Afrāniae | Afrāniō |
| accusative | Afrānium | Afrāniam | Afrānium |
| ablative | Afrāniō | Afrāniā | Afrāniō |
| vocative | Afrānie | Afrānia | Afrānium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Afrāniī | Afrāniae | Afrānia |
| genitive | Afrāniōrum | Afrāniārum | Afrāniōrum |
| dative | Afrāniīs | Afrāniīs | Afrāniīs |
| accusative | Afrāniōs | Afrāniās | Afrānia |
| ablative | Afrāniīs | Afrāniīs | Afrāniīs |
| vocative | Afrāniī | Afrāniae | Afrānia |
Afrānĭus, a, um, adj.,
I. name of a Roman gens.—
II. As subst.
A. Lucius Afranius, a celebrated Roman comic poet, contemporary with Terence or a little later, of whose works we possess only a few fragments. Cf. concerning him, Cic. Brut. 45; id. Fin. 1, 3; Hor. Ep. 2, 1, 57; Quint. 10, 1, 100; Bähr, Röm. Lit. Gesch. S. 70, and Teuffel, Röm. Lit. §§ 121, 135.—
B. Afranius, a general of Pompey in Spain, Cic. Fam. 16, 12; Caes. B. C. 1, 37; Vell. 2, 48.—Hence, Afrānĭā-nus, a, um, adj., of or pertaining to Afranius: legio, Auct. B. Hisp. 7.—Subst.: Afrā-nĭāni, ōrum, m., soldiers of Afranius, Caes. B. C. 1, 43.
Origins
Afranii + -anus, possibly of Picentine (whose language itself is disputed) origin.