LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

adventīcius

adventīcius (feminine adventīcia, neuter adventīcium)
Classical[ad.wɛnˈtiː.ki.ʊs]Ecclesiastical[ad.venˈtiː.t͡ʃi.us]

Meaning

  1. adjectiveforeign; strange
  2. adjectiveunusual, extraordinary
  3. adjectiveextrinsic

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeadventīcius
adventītius
adventīcia
adventītia
adventīcium
adventītium
genitiveadventīciī
adventītiī
adventīciae
adventītiae
adventīciī
adventītiī
dativeadventīciō
adventītiō
adventīciae
adventītiae
adventīciō
adventītiō
accusativeadventīcium
adventītium
adventīciam
adventītiam
adventīcium
adventītium
ablativeadventīciō
adventītiō
adventīciā
adventītiā
adventīciō
adventītiō
vocativeadventīcie
adventītie
adventīcia
adventītia
adventīcium
adventītium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeadventīciī
adventītiī
adventīciae
adventītiae
adventīcia
adventītia
genitiveadventīciōrum
adventītiōrum
adventīciārum
adventītiārum
adventīciōrum
adventītiōrum
dativeadventīciīs
adventītiīs
adventīciīs
adventītiīs
adventīciīs
adventītiīs
accusativeadventīciōs
adventītiōs
adventīciās
adventītiās
adventīcia
adventītia
ablativeadventīciīs
adventītiīs
adventīciīs
adventītiīs
adventīciīs
adventītiīs
vocativeadventīciī
adventītiī
adventīciae
adventītiae
adventīcia
adventītia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

pulsu externo, adventicio agitari
to be affected by some external impulse, by external impressions.

adventīcĭus (not -tĭus), a, um, adj. advenio,
I. that is present by coming, coming from abroad, foreign, strange (extrinsecus ad nos perveniens non nostrum, aut nostro labore paratum, Ern. Clav. Cic.; opp. proprius, innatus, insitus, etc.; in Cic. very freq., elsewhere rare).
I. In gen.: genus (avium), Varr. R. R. 3, 5, 7 (cf. advena): Mithridates magnis adventiciis copiis juvabatur, Cic. Imp. Pomp. 9, 24; so, auxilium, Cic. Verr. 2, 4, 37: externus et adventicius tepor, id. N. D. 2, 10: externa atque adventicia visio, proceeding from the senses, id. Div. 2, 58, 128: doctrina transmarina et adventicia, id. de Or. 3, 33: dos, given by another than the father, Dig. 23, 3, 5.—
II. Esp.
A. That is added to what is customary, or happens out of course, unusual, extraordinary: fructus, Liv. 8, 28; so, casus, Dig. 40, 9, 6. —
B. That is acquired without one's own effort: adventicia pecunia, obtained, not from one's own possessions, but by inheritance, usury, presents, etc., Cic. Inv. 2, 21; id. Rab. Post. 17: humor adventicius, rain, Varr. R. R. 1, 41, 3: adventiciae res, Sen. ad Helv. 5.—
C. That pertains to arrival (adventus): adventicia cena, a banquet given on one's arrival, Suet. Vit. 13 (cf. adventorius).—Adv. phrase: ex adventicio, from without, extrinsically: quidquid est hoc, quod circa nos ex adventicio fulget, liberi, honores, etc., Sen. Consol. ad Marc. 10.

Origins

From adventus + -īcius.

Borrowings
  • Catalanadventici
  • Englishadventitious
  • Frenchadventice
  • Romanianadventicefrom French adventice
  • Italianavventizio
  • Portugueseadventício
  • Spanishadventicio
Inherited forms
  • Catalanadvenedísfrom Vulgar Latin *advenĭtīcius
  • Portugueseavendiçofrom Vulgar Latin *advenĭtīcius
  • Portugueseadvendiçofrom Vulgar Latin *advenĭtīcius
  • Spanishavenedizofrom Vulgar Latin *advenĭtīcius
  • Spanishadvenedizofrom Vulgar Latin *advenĭtīcius
  • Old Frenchaventiz
  • Old Italianavventiccio
  • Asturianavenedizufrom Vulgar Latin *advenĭtīcius
  • Old Italianavveniticciofrom Vulgar Latin *advenĭtīcius
  • Old Occitanaveneditzfrom Vulgar Latin *advenĭtīcius

Quick answers

What does adventīcius mean in Latin?
adventīcius, a adjective, means “foreign; strange; unusual, extraordinary”.
How do you pronounce adventīcius?
In classical Latin, [ad.wɛnˈtiː.ki.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ad.venˈtiː.t͡ʃi.us].