noun · masculinethird declension
adnūntiātor
adnūntiātor m (genitive adnūntiātōris)
Meaning
- announcer
- Medieval Latinprophet
- Medieval Latinpreacher
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | adnūntiātor | adnūntiātōrēs annūntiātōrēs |
| genitive | adnūntiātōris annūntiātōris | adnūntiātōrum annūntiātōrum |
| dative | adnūntiātōrī annūntiātōrī | adnūntiātōribus annūntiātōribus |
| accusative | adnūntiātōrem annūntiātōrem | adnūntiātōrēs annūntiātōrēs |
| ablative | adnūntiātōre annūntiātōre | adnūntiātōribus annūntiātōribus |
| vocative | adnūntiātor | adnūntiātōrēs annūntiātōrēs |
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadnūntiātor
Latin nūntius Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin nūntiō Latin adnūntiō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin adnūntiātor From adnūntiō + -tor.