LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

aditus

aditus m (genitive aditūs)
Classical[ˈa.dɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈaː.di.tus]

Meaning

  1. masculineapproach, access
  2. masculineattack
  3. masculineentrance
    unum habeat et perangustum aditumand has a very narrow entrancec. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.15
  4. masculinechance, opportunity, means

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeaditusaditūs
genitiveaditūsadituum
dativeadituīaditibus
accusativeaditumaditūs
ablativeaditūaditibus
vocativeaditusaditūs

ădĭtus, a, um, Part. of 1. adeo.
ădĭtus, ūs, m. 1. adeo,
I. a going to, approach, access.
I. Lit.: quorum abitu aut aditu, Lucr. 1, 677: urbes permultas uno aditu atque adventu esse captas, Cic. Imp. Pomp. 8: quo neque sit ventis aditus, Verg. G. 4, 9; so id. A. 4, 293, 423 al.—With ad: aditus ad eum difficilior, Cic. Att. 15, 8; so id. N. D. 2, 47 fin.; Ov. F. 1, 173; Tac. A. 2, 28.—With in (cf. 1. adeo): aditus in id sacrarium non est viris, Cic. Verr. 2, 4, 45; so Auct. Or. pro Dom. 42, 110 al.: aditus ad me minime provinciales, which are not made in the manner customary (with the prœtor), Cic. Att. 1, 2.—
II. Transf.
A. The possibility, leave, permission, or right of approaching, or of admittance, access (cf. accessus): faciles aditus ad eum privatorum, Cic. Imp. Pomp. 14; so id. Rosc. Am. 38; id. Fam. 6, 13; Nep. Paus. 3; Liv. 41, 23; Hor. S. 1, 9, 56: homo rari aditūs, a man rarely accessible, Liv. 24, 5.—Trop.: si qui mihi erit aditus de tuis fortunis agendi, Cic. Fam. 6, 10; so Caes. B. G. 5, 41; id. B. C. 1, 31.—
B. Coner., the place through which one approaches a thing, an entrance, avenue, etc. (opp. abitus; cf. also accessus): primo aditu vestibuloque prohibere, Cic. Caecin. 12; Cic. Verr. 2, 2, 66, § 160: aditus insulae muniti, id. Att. 4, 16; so id. Phil. 1, 10; Caes. B. G. 4, 20; id. B. C. 2, 16; Liv. 36, 10; Ov. M. 3, 226; id. F. 6, 157; id. H. 18, 44.—Hence trop. (in Cic. very freq.): quartus aditus ad initia rerum, Varr. L. L. 5, § 8 Müll.: aditus ad causam, Cic. Sull. 2: vestibula honesta aditusque ad causam illustres facere, id. Or. 15; so id. de Or. 1, 21, 47; 3, 2; id. Off. 2, 9; id. Font. 5; id. Caecin. 25, 72; id. Agr. 2, 15; id. Att. 2, 17 al.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin aditus From adeō (“approach, attend, undertake”) + -tus (action noun forming suffix).

Descendants
  • Portugueseaido
  • Portugueseeido
  • Englishaditus
  • Italianadito
  • Portugueseádito
  • Galicianeido

Quick answers

What does aditus mean in Latin?
aditus, a noun, means “approach, access; attack; entrance”.
What is the genitive of aditus?
The genitive singular is aditūs. aditus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce aditus?
In classical Latin, [ˈa.dɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈaː.di.tus].