proper noun · masculinethird declension
Absalōn
Absalōn m sg (genitive Absalōnis)
Classical[ˈap.sa.ɫoːn]Ecclesiastical[ˈab.sa.lon]
Meaning
- Absalom
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Absalōn | — |
| genitive | Absalōnis | — |
| dative | Absalōnī | — |
| accusative | Absalōnem | — |
| ablative | Absalōne | — |
| vocative | Absalōn | — |
Origins
Borrowed from Ancient Greek Ἀβεσαλώμ (Abesalṓm), from Biblical Hebrew אֲבּישָׁלוֹם (ʔăḇīšɔlōm).