proper noun · masculineindeclinable, variously declined, first declension
Ābrahām
Ābrahām m (genitive Ābrahām or Ābrahae)
Classical[ˈaː.bra.(ɦ)ãː]Ecclesiastical[ˈaː.bra.am]
Meaning
- indeclinableAbraham
nec ultra vocabitur nomen tuum Abram, sed appellaberis Abraham quia patrem multarum gentium constitui te.
Late 4th century, Jerome [et al.], transl., edited by Roger Gryson, Biblia Sacra: Iuxta Vulgatam Versionem (Vulgate), 5th edition, Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, published 2007, →ISBN, Genesis 17:5:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Ābrahām | Ābrahām Ābrahae |
| genitive | Ābrahām Ābrahae, Abrāhāmī | Ābrahām Ābrahārum |
| dative | Ābrahām Ābrahae, Abrāhāmō | Ābrahām Ābrahīs |
| accusative | Ābrahām Abrāhāmum | Ābrahām Ābrahās |
| ablative | Ābrahām Ābrahā, Abrāhāmō | Ābrahām Ābrahīs |
| vocative | Ābrahām Abrāhāme | Ābrahām Ābrahae |
Ābrăham or Ābram, indecl. or ae, m.,
I. Abraham (eccl. Lat.).—
II. Hence derivv.
A. Abrāhămĭdes, ae, m., a descendant of Abraham (eccl. Lat.).—
B. Abrāhămēus or Abrāmēus, a, um, adj., belonging to Abraham (eccl. Lat.).
Origins
Biblical Hebrew אַבְרָהָם (ʔaḇrɔhɔm)bor. Ancient Greek Ἀβρᾱᾱ́μ (Abrāā́m)bor. Latin Ābrahām Borrowed from Ancient Greek Ἀβρᾱᾱ́μ (Abrāā́m), borrowed from Biblical Hebrew אַבְרָהָם (ʔaḇrɔhɔm).
Descendants
- CatalanAbraham
- FrenchAbraham
- GermanAbraham
- EnglishAbrahamfrom Old English Abraham
- SpanishAbraham
- SpanishAbrahán
- HungarianÁbrahám
- CebuanoAbrahamfrom Old English Abraham
- ScotsAbrahamfrom Old English Abraham
- ScotsAubrahaumfrom Old English Abraham