noun · masculinethird declension
abettātor
abettātor m (genitive abettātōris)
Meaning
- EnglandMedieval Latinabettor
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | abettātor | abettātōrēs |
| genitive | abettātōris | abettātōrum |
| dative | abettātōrī | abettātōribus |
| accusative | abettātōrem | abettātōrēs |
| ablative | abettātōre | abettātōribus |
| vocative | abettātor | abettātōrēs |
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin abettātor From abettō (“abet, incite”) + -tor (agent noun suffix).