noun · femininethird declension
abannātiō
abannātiō f (genitive abannātiōnis)
Classical[a.banˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[a.banˈnat.t͡si.o]
Meaning
- Medieval LatinThe act of banishing, banishment.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | abannātiō | abannātiōnēs |
| genitive | abannātiōnis | abannātiōnum |
| dative | abannātiōnī | abannātiōnibus |
| accusative | abannātiōnem | abannātiōnēs |
| ablative | abannātiōne | abannātiōnibus |
| vocative | abannātiō | abannātiōnēs |
Origins
From ab (“from, away”) + annus (“year”) or from ad + banniō (“publish, proclaim”), of Germanic origin.